Galeria prac plastyków powstała z myślą o prężnych ośrodkach kultury, stowarzyszeniach, formach pozaszkolnych oraz wszystkich innych instytucjach, które wspierają edukację kulturalną dzieci, młodzieży oraz twórczość amatorską. W galerii zamieściliśmy praca nagrodzone na Ogólnopolskim Konkursie "Twórczość Plastyczna Inspirowana Muzyką Dawną" w Kaliszu. Te świetne prace młodych artystów wykonane są w rożnych technikach: malarstwo, rysunek, grafika.
Grafika jest jedną z podstawowych obok malarstwa i rzeźby działów sztuk plastycznych. Obejmuje techniki pozwalające na powielanie rysunku na papierze lub tkaninie z uprzednio przygotowanej formy. Zależnie od funkcji rozróżniamy grafikę artystyczną zwaną też warsztatową oraz grafikę użytkową zwaną też stosowaną. Techniki graficzne dzielone są na grupy ze względu na rodzaj matrycy — materiał, z którego jest zrobiona i sposób jej opracowania. Istnieją trzy podstawowe grupy. 1. techniki druku wypukłego polegają na żłobieniu w matrycy linii i płaszczyzn, które mają pozostać nie wydrukowane — na odbitce ślad pozostawią wypukłe części formy drukowej; są to m.in. drzeworyt, linoryt, gipsoryt, cynkografia (cynkotypia), fleksografia, korkoryt; 2. techniki druku wklęsłego polegają na żłobieniu lub trawieniu w matrycy linii i płaszczyzn, które odbiją się na papierze: techniki suche: miedzioryt, staloryt, suchoryt, ceratoryt, kamienioryt, sucha igła, mezzotinta; techniki trawione: akwaforta, akwatinta, miękki werniks, odprysk, heliograwiura, fluoroforta; techniki metalowe — te z technik suchych i trawionych, które do wykonania matrycy wykorzystują metalową płytkę; 3. techniki druku płaskiego polegają na takim spreparowaniu matrycy, aby część nie pokryta rysunkiem była odporna na przyjmowanie farby drukarskiej; zaliczamy do nich: litografię, algrafię, cynkografię (cynkotypię), monotypię. Poza tymi trzema grupami istnieje jeszcze druk sitowy oraz druk cyfrowy. Pierwszy różni się od technik z ww. grup tym, że farba jest przetłaczana przez matrycę, a wykorzystywany jest w technice serigrafii. Druk cyfrowy natomiast, w odróżnieniu od reszty, nie wymaga użycia formy drukowej.
Malarstwo obok rzeźby i grafiki jedna z gałęzi sztuk plastycznych. Posługuje się środkami plastycznego wyrazu, np. barwną plamą i linią, umieszczonymi na płótnie lub innym podłożu (papier, deska, mur), a dzieła zwykle są dwuwymiarowe lub dwuwymiarowe z elementami przestrzennymi. Grafika jest jedną z podstawowych obok malarstwa i rzeźby działów sztuk plastycznych. Obejmuje techniki pozwalające na powielanie rysunku na papierze lub tkaninie z uprzednio przygotowanej formy. Zależnie od funkcji rozróżniamy grafikę artystyczną zwaną też warsztatową oraz grafikę użytkową zwaną też stosowaną. Współcześni twórcy poszerzają zasób technik malarskich o nowe sposoby wyrazu, takie jak kolaż, który zaczęto stosować w epoce kubizmu i którego nie można właściwie uznać za technikę malarską w znaczeniu tradycyjnym. Niektórzy nowocześni malarze korzystają z nowych materiałów, takich jak piasek, cement, słoma, czy drewno, ze względu na ich fakturę. Przykładem takiej praktyki są dzieła Jeana Dubuffeta i Anzelma Kiefera. (Coraz większa grupa malarzy korzysta z techniki komputerowej umożliwiającej malowanie na płótnie cyfrowym, przy użyciu programów takich jak Photoshop, Painter i wielu innych. Obrazy te można później przenieść na prawdziwe płótno).
Rysunek to kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, polegające na nanoszeniu na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi. Narzędziem rysunkowym może być wszystko co pozostawia ślad na płaszczyźnie. Do najbardziej popularnych należą: ołówek, węgiel, tusz rozprowadzany przy pomocy pędzla lub patyka, sangwina, mazak, pastel, kredka, piórko, gumka, kreda, palec. Techniki rysunkowe biorą często nazwy od narzędzi, którymi są wykonywane. Czyli będą to odpowiednio: ołówek, węgiel, tusz lawowany, rysunek pędzlem, rysunek patykiem itd. W starożytnej Grecji początkowo rysowanie, malowanie i pisanie określano jednym słowem - graphein (od nazwy przyrządu rysunkowego). Później słowo to zyskiwało różne odmiany, jednakże to co było związane z rysowaniem odnosiło się zawsze do słowa grapho (np. skiagraphe - rysunek perspektywiczny). Rzymianie początkowo posługiwali się greckim pojęciem graphis (takiego słowa używał Witruwiusz). Potem słowo linea zaczęto rozumieć jako linię lub kreskę i stąd u Pliniusza pojawia się termin pictura linearis. Disegno używane w renesansie jest formą dawniejszego słowa disigno, pochodzącego z kolei od signo - znak. Średniowieczna łacina na określenie m.in. rysunku stosowała wieloznaczne terminy imago lub figura. W Bizancjum język związany z rysowaniem był bardzo bogaty. Była to rozwinięta wersja terminologii greckiej.
Dochód ze sprzedaży przeznaczony jest na stypendia dla uzdolnionych młodych artystów.